Rozdział 16

Powiedziałem pani McCoffer że źle się czuję, zwolniła mnie od razu co mnie bardzo zdziwiło, bo zawsze odprowadza nas do pielęgniarki żeby nas zbadała (skoro bolą nas brzuchy) i dzwoniła do rodziców. A dzisiaj tak po prostu możesz iść. Spoko ja się cieszę.

Po drodze kupiłem Emy jakieś owoce, bo nie miałem innego pomysłu a z pustymi rękami to nie wypada. Furtka była otwarta więc wszedłem i zapukałem do drzwi. Stałem tam już jakieś pięć minut i nadal nikt nie otwierał. Zaczynam się martwić! Poczekałem jeszcze chwilę i odszedłem. Czyżby ojciec Emily specjalnie mi nie otwierał czy nie słyszeli mojego pukania. Postanowiłem powłóczyć się trochę pod jej bramą żeby sprawdzić czy rzeczywiście nikogo nie ma a gdyby wrócili to powiem że postanowiłem wpaść do Emy. Chodzę tu już jakąś godzinę a tu nic. Do szkoły nie wrócę, bo McCofferowa będzie coś podejrzewać, więc wrócę do domu i powiem matce że głowa mnie boli albo brzuch.

~~Wieczorem~~

Starałem się skupić na czymś innym ale gdy człowiek jest zakochany to nie może myśleć o nikim innym tylko o swojej połówce. Starałem się znowu dodzwonić do Emy, ale nikt nie odebrał. Zostawiłem wiadomość na poczcie głosowej żeby oddzwoniła więc teraz siedzę przed telewizorem z telefonem w ręku i czekam, aż oddzwoni. Nagle jak na zawołanie pomyślałem ,,Emy zadzwoń,, i tak się stało, zadzwoniła.

-Emy! Cześć!-krzyknąłem do słuchawki.

-Cześć Harry, dzwoniłeś! O co chodzi?

-O nic, martwiłem się, nie było cie w szkole, dzwoniłem do ciebie i odebrał twój ojciec powiedział że źle się czujesz. Co się stało?

-Nic takiego, już mi lepiej.

-Może do ciebie wpadnę co?

-Nie ma takiej potrzeby już mi lepiej.

-Proszę, chcę cię odwiedzić!-błagałem.

-No dobrze!-zgodziła się.

-Zaraz będę-rozłączyłem się szybko przebrałem i wyszedłem z domu. Chyba pojadę samochodem będzie szybciej. Zapomniałem wziąć czegoś dla Emy więc po dojechaniu znowu zerwałem kwiatka z jej ogrodu. Zapukałem otworzył jej ojciec.

-Dobry wieczór! Ja do Emy.

-Dobry wieczór! Domyślam się że do Emy-wymieniliśmy zimne spojrzenia aż z jednego pokoju wybiegła Emily i rzuciła się mi na szyję.

-Cześć księżniczko!-przywitaliśmy się a ojciec oznajmił nam żebyśmy poszli do pokoju Emy i tak tu nie stali.

-Super że wpadłeś-mówiła radośnie.

-Przecież powiedziałaś mi wcześniej gdy dzwoniłem, że nie ma takiej potrzeby.

-Ale tak nie myślałam-uśmiechnęła się szeroko po czym usadowiła mnie na swoim łóżku i sama usiadła obok. Emy siedziała wyprostowana i patrzyła przed siebie a ja nie mogłem oderwać od niej wzroku.

-To co ci dzisiaj się stało, że nie przyszłaś do szkoły?

-Bo miałam ba.....-nie dokończyła tylko się odwróciła.

-Co miałaś?-zapytałem.

-Miałam no wiesz o co mi chodzi-wygląda na to, że ma te dni bo strasznie się zarumieniła.

-Spoko rozumiem-uśmiechnąłem się szeroko.

~~Myślami Emily~~

Uff o mało co a bym się wygadała i tylko pogorszyła tę sytuację chce prez ten czas być z Harry'm i być szczęśliwa.

-To co będziemy tak siedzieć?

-Myślałem o spacerze mieszkasz obok parku idealne miejsce na spacer.

-Więc chodźmy!

Poszliśmy na romantyczny spacer było super. Ciemny, ciepły wieczór-idealny. Szliśmy alejkami parku oświetlonymi lampami, Emy była jakaś smutna.

-Hej Emy co się dzieje?-zapytałem a ona przystanęła i usiadła na ławce.

-Kocham Cię Harry!-wyznanie Emy na które czekałem. Usiadłem obok niej i objąłem ramieniem, Emy oparła o nie głowę.

-Ja też Cię kocham! Najbardziej na świecie-pocałowałem ją w czubek głowy.

-Wiesz Harry, bardzo bym chciała ci o czymś powiedzieć, ale tato powiedział mi że nie mogę wszystkim ufać a poza tym to moja i jego sprawa-zupełnie nie rozumiałem o co chodzi Emy.

-Ale mi możesz ufać-zapewniłem.

-Wiem i obiecuję, że ci to powiem ale nie teraz więc jak czasami nie będzie mnie w szkole to się nie martw.

-Emy powiedz co się dzieje bo zawału dostanę.

-Nie martw się o mnie-ta rozmowa była strasznie dziwna, Emy mówiła tak jakby była poważnie chora, chociaż to nie prawda no więc o co może chodzić, może ma jakieś problemy z ojcem i tu bym się nie dziwił. Nagle Emily przytuliła mnie mocno i czule pocałowała.

-Muszę już iść-wstaliśmy, po czym odprowadziłem ukochaną do domu i sam odjechałem. Przez całą drogę myślałem o tej rozmowie.

~~Następny dzień~~

~~Myślami Emily~~

Poszłam do szkoły jak zwykle sama więć mogłam sobie wszystko przemyśleć. Kocham Harry'ego, naprawdę go kocham, ale teraz żałuję, że zgodziłam sięna bycie z nim. Jak on się o wszystkim dowie to ze mną zerwie albo będzie żałował. Nie chce być skrzywdzona przed....! Myślę że Harry zrozumie.

Byłam już w szkole wszyscy zachowywali się dziwnie gdy ich mijałam, uśmiechali się komentowali mnie, aż w końcu podeszła do mnie Cara i podała mi jakąś ulotkę śmiejąc się przy tym. Gdy spojrzałam na ulotkę nie mogłam w to uwierzyć to było okropne! Na ulotce była moja głowa i jakieś kobiece ciało z wielkimi piersiami a tytuł był taki ,,Emily, Każdy Może Ją Mieć,,

-Jak mogliście mi to zrobić!-krzyknęłam do Cary i jej kolegów stał pośród nich Josh.

-Ale o co ci chodzi sama mi kazałaś je porozdawać-powiedziała Cara wskazując na ulotki. Jak ona mogła? Wszyscy się ze mnie śmieją.

-Ty...ty....jak możesz tak kłamać? Nienawidzę cię-nie mogłam się powstrzymać zaczęłam głośno szlochać łzy lały mi się jak z kranu. Dlaczego oni mi to zrobili.

Nagle poczułam rękę na swoim ramieniu.

-Co tu się dzieje?-to był Harry. Dzięki Bogu że tu jest, bo nie dała bym rady z nimi się kłócić.

Pokazałam mu ulotkę widziałam złość w jego oczach. Od razu podbiegł do Josh'a i mu przyłożył. Cholera! Przecież to przyjaciele! To wszystko przeze mnie. Cara stała i się im przyglądała z lekkim uśmieszkiem. Ja stałam jak wryta z zapłakaną twarzą.

-Ty skurwysynie!-krzyczeli na zmianę.

I wtedy zareagowałam.

-Harry proszę przestań-powiedziałam cicho a ona przestał bić Josh'a.

~~Myślami Harry'ego~~

Co za idioci, czegoś takiego nigdy bym się po nich nie spodziewał. Zauważyłem, że dołączyli do nas Niall, Zayn, Liam, i Louis pytali co się stało ale nic nie odpowiedziałem.

-Co ona ci zrobiła?-mówiłem do Josh'a.

-Ogarnij się trochę!-krzyknął Josh i wzrokiem wskazał Carę.

-A więc to twój pomysł?-zwróciłem się do niej a ona perfidnie się uśmiechnęła.

-Daj spokój Harry przecież to żarcik!

-Żarcik? Pojebało cię. Ciekawe jak ty byś się czuła gdybym zrobił taką ulotkę z twoją twarzą-cisnąłem w nią ulotkę i zabrałem z stamtąd Emily. Gdy wyszliśmy na zewnątrz przytuliłem ją mocno. Ile ona musi jeszcze przejść żeby w końcu ją polubili?

-Nic Ci się nie stało Harry?-zapytała.

-Wszystko w porządku kochana. Chcesz powiedzieć o tym dyrektorowi czy twojej wychowawczyni.

-Nie chcę o tym nikomu mówić.

-Musisz, niech mają za swoje!

-Nie Harry!-jej podejście do sprawy było obojętne nie rozumiem tego ale przecież siłą jej tam nie zaciągnę.

-Pogodzisz się z Josh'em?-zapytała po chwili.

-Nie...To znaczy nie wiem!-trudno było mi odpowiedzieć na to pytanie bo w końcu to mój przyjaciel!

-Pogódź się z nim to twój przyjaciel, poza tym on nic ci nie zrobił!

-Ale tobie zrobił!

-Myślę że Cara mu kazała to na pewno jej wina-powiedziała Emily i poszliśmy do szkoły, bo właśnie zadzwonił dzwonek. Odprowadziłem Emy do klasy żeby znowu się z niej nikt nie śmiał i sam poszedłem na swoje lekcje po drodze tłumacząc chłopakom co się stało!
________________________________________________________________________
Dlaczego jest coraz mniej wyświetleń i komentarzy??? Co się dzieje? :(